80 miljoen euro steun beloofd, maar veel Vlamingen zien er geen euro van terug

Toen de brandstofprijzen dit voorjaar fors begonnen te stijgen, beloofde de federale regering snel in te grijpen. Een belangrijk deel van het steunpakket van 80 miljoen euro moest terechtkomen bij werknemers die dagelijks met hun eigen wagen naar het werk rijden. In theorie konden zij tijdelijk een hogere kilometervergoeding krijgen. In de praktijk blijkt dat verhaal een stuk minder rooskleurig, zo weet Het Laatste Nieuws.

Wie vandaag zijn loonbrief bekijkt, zal die extra steun meestal niet terugvinden. De reden is eenvoudig: werkgevers zijn niet verplicht om de hogere vergoeding toe te kennen. De overheid voorzag wel een systeem waarbij bedrijven een groot deel van de kosten kunnen terugkrijgen, maar uiteindelijk moeten zij zelf beslissen of ze eraan deelnemen.

Voor werknemers leek het aanvankelijk een interessante maatregel. De kilometervergoeding kon tijdelijk met maximaal tien cent per kilometer stijgen. Voor iemand die dagelijks een aanzienlijke afstand aflegt, kon dat op maandbasis toch een merkbaar verschil maken.

Maar heel wat bedrijven blijken terughoudend. Werkgeversorganisaties wijzen op extra administratie, onzekerheid over de uiteindelijke kostprijs en de vrees dat werknemers de tijdelijke verhoging later als een verworven recht zullen beschouwen.

Ook in grote sectoren zoals de bouw, industrie, banken en bediendensector zijn voorlopig nauwelijks collectieve afspraken gemaakt. Daardoor hangt alles af van individuele ondernemingen.

Tegelijk staan nog andere wijzigingen op stapel. Vanaf 1 juli worden verschillende sociale en arbeidsmaatregelen aangepast. Zo wordt het toepassingsgebied van flexi-jobs opnieuw uitgebreid, waardoor meer mensen onder bepaalde voorwaarden een extra inkomen kunnen verdienen naast hun hoofdactiviteit.

Voor veel werknemers zorgt dat voor een opvallend contrast. Terwijl sommige nieuwe maatregelen snel ingang vinden, lijkt de veelbesproken energiesteun grotendeels in de koelkast te belanden.

Vakbonden reageren scherp en vinden dat de overheid te veel rekent op de goodwill van werkgevers. Werkgeversorganisaties wijzen dan weer op de moeilijke economische omstandigheden en de stijgende loonkosten.

Het gevolg is dat een maatregel waarvoor tientallen miljoenen euro's werden uitgetrokken voorlopig amper zichtbaar is op de werkvloer. Voor veel Belgen blijft de beloofde steun daardoor vooral een aankondiging, eerder dan geld dat effectief op hun rekening verschijnt.