Strengere flitscontroles: Recordaantal boetes in de zone 30

Wie vandaag met de wagen door een Vlaamse stadskern rijdt, kijkt maar beter non-stop naar de snelheidsmeter. De handhaving op de zone 30 draait overal op volle toeren, met een ongekende boetegolf tot gevolg. Het recentste en meest treffende voorbeeld daarvan is Leuven, waar het aantal snelheidsboetes in slechts een jaar tijd met maar liefst 133 procent is gestegen. Het legt een diepe, herkenbare frustratie bloot die over heel Vlaanderen voelbaar is: is dit nog verkeersveiligheid, of pure geldklopperij?

De Leuvense cijfers liegen er niet om. De enorme stijging is niet te wijten aan wegpiraatgedrag, maar aan een explosie van lichte overtredingen waarbij bestuurders maximaal 10 km/u te snel reden. In de Leuvense zone 30 stegen die minimale overtredingen met een hallucinante 329 procent.

De oorzaak achter deze tsunami is tweeledig en weerspiegelt een trend die in heel Vlaanderen zichtbaar is. Ten eerste is de pakkans drastisch verhoogd door de inzet van extra (mobiele) camera's. Ten tweede – en dat is de échte boetegenerator – is de tolerantiemarge wettelijk strenger geworden. Waar er vroeger in Leuven pas vanaf 40 km/u effectief werd geflitst, ligt die grens nu onverbiddelijk op 36 km/u. Een fractie van een seconde de voet niet op de rem, en de bon ligt in de bus.

Het dossier legt een diepe ideologische kloof bloot die in veel Vlaamse gemeenteraden woedt. Oppositiepartij N-VA spreekt in Leuven openlijk van een "verdienmodel" en een "boeteval", waarbij de stadskas de enige echte winnaar is. Volgens de partij viseert de politie plekken waar automobilisten simpelweg even verstrooid zijn, in plaats van de straten structureel veiliger in te richten. De cijfers tonen immers aan dat ondanks de boeteregen, het aantal ongevallen met kwetsbare weggebruikers lokaal toch nog met ruim 10 procent steeg.

Burgemeester Mohamed Ridouani (Vooruit) dient de kritiek fel van repliek en noemt de interpretatie bij VRT NWS "plat populisme". Volgens het bestuur is handhaving de enige logische reactie in een groeiende stad met steeds meer jonge fietsers, waar inwoners verkeersveiligheid als hun grootste prioriteit aanstippen. "Regels zijn er om nageleefd te worden", klinkt het resoluut.

De Leuvense discussie staat niet op zichzelf. Overal in Vlaanderen sluiten steden en gemeenten zich aan bij de strijd tegen koning auto in de dorps- en stadskernen. Nu de federale overheid de tolerantiemarges heeft teruggeschroefd en steeds meer lokale besturen via trajectcontroles en mobiele flitspalen de druk opvoeren, lijkt de zone 30 definitief veranderd in een mijnenveld voor de automobilist. Het debat of de focus moet liggen op betonopsluiting (de straat herinrichten) of op repressie (flitsen), zal de gemoederen de komende jaren alleen maar feller doen oplaaien.