Deze serie op Netflix krijgt uitzonderlijk hoge scores: absoluut het kijken waard

Wie Netflix opent, krijgt tegenwoordig een bijna eindeloze keuze aan series voorgeschoteld. Daardoor is het soms moeilijk om te bepalen welke reeks écht de moeite waard is. Eén titel springt er echter nog altijd opvallend uit: Adolescence. De Britse miniserie werd in 2025 uitgebracht, maar blijft ook in 2026 een van de best beoordeelde recente Netflix-series.

De reeks telt slechts vier afleveringen, waardoor je er bovendien geen weken aan vastzit. Toch weet de serie in die korte tijd een bijzonder zwaar en aangrijpend verhaal neer te zetten.

Adolescence draait rond de 13-jarige Jamie Miller. Zijn leven en dat van zijn familie veranderen volledig wanneer hij wordt gearresteerd omdat hij ervan wordt verdacht een klasgenote te hebben vermoord.

Vanaf dat moment probeert het verhaal stap voor stap duidelijk te maken wat er precies is gebeurd. Daarbij volgen we niet alleen de politie, maar ook Jamie, zijn ouders en de psycholoog die met hem praat.

Wat de serie bijzonder maakt, is dat ze niet simpelweg een klassieke misdaadthriller wil zijn. Ze stelt vooral moeilijke vragen over jongeren, sociale media, groepsdruk, mannelijkheid en de manier waarop kinderen beïnvloed kunnen worden door de wereld rondom hen.

Op IMDb krijgt Adolescence momenteel een 8,1 op 10, gebaseerd op meer dan 310.000 stemmen. Dat is een uitzonderlijk hoge score voor een serie met zo'n groot aantal beoordelingen.

Ook bij Rotten Tomatoes is de ontvangst indrukwekkend. De serie heeft daar een 97 procent Tomatometer-score, gebaseerd op 111 recensies van critici. Het publiek geeft de reeks een score van 74 procent.

De kritische consensus noemt de serie onder meer bijzonder gedurfd en prijst de acteerprestaties en de manier waarop het verhaal wordt verteld.

Een van de opvallendste aspecten van Adolescence is de manier waarop de afleveringen zijn opgenomen. De vier episodes zijn elk opgebouwd rond één lange, vrijwel ononderbroken camerabeweging.

Daardoor voelt het soms alsof je niet naar een traditionele televisieserie kijkt, maar rechtstreeks aanwezig bent bij wat er gebeurt. De camera springt niet voortdurend van de ene scène naar de andere. De gebeurtenissen ontvouwen zich voor je ogen.

Dat zorgt ook voor extra spanning. Er is weinig ruimte om even afstand te nemen. Wanneer een personage een ruimte binnenkomt of een gesprek begint, weet je niet precies hoe lang de scène zal duren of waar ze zal eindigen.

Een belangrijke reden voor het succes is de cast. Stephen Graham speelt Jamie's vader Eddie Miller, terwijl Owen Cooper de rol van Jamie voor zijn rekening neemt. Ook Ashley Walters maakt deel uit van de hoofdcast.

Voor Cooper betekende de serie zijn grote doorbraak. Zijn vertolking kreeg wereldwijd bijzonder veel aandacht. De serie won uiteindelijk bovendien meerdere prijzen: IMDb vermeldt onder meer acht Primetime Emmy-overwinningen en in totaal 67 prijzen en 69 nominaties.

Wie op zoek is naar een luchtige serie om ondertussen half naar te kijken, moet misschien iets anders kiezen. Adolescence is zwaar, ongemakkelijk en bij momenten bijzonder confronterend.

Maar precies daarin zit volgens veel kijkers en critici de kracht van de reeks. De serie probeert je niet alleen te laten raden wie verantwoordelijk is voor een misdaad. Ze wil je ook laten nadenken over hoe zoiets kan ontstaan en hoe weinig ouders soms weten over de online wereld waarin hun kinderen leven.

De reeks behandelt daarbij thema's die vandaag bijzonder relevant zijn, waaronder de invloed van online gemeenschappen en zogenoemde incelcultuur op jonge mannen. Rotten Tomatoes benadrukt die maatschappelijke relevantie eveneens in zijn beoordeling.

Adolescence is momenteel beschikbaar op Netflix in België, met één seizoen en vier afleveringen. Dat wordt ook bevestigd door de Belgische streaminggids PlayPilot.

Wie dus nog op zoek is naar een serie die je niet eindeloos hoeft te bingen, maar die wel meteen blijft hangen, heeft met Adolescence een bijzonder sterke kandidaat.

Vier afleveringen zijn genoeg om je meerdere keren ongemakkelijk naar het scherm te laten staren. En misschien is dat uiteindelijk precies wat een goede serie moet doen: niet alleen entertainen, maar je ook nog uren later aan het denken zetten.