Deze jarenlange traditie dreigt te verdwijnen aan de kust

Generaties Belgen groeiden op met een ritje op een gocart langs de kust, maar die typische vakantietraditie krijgt het steeds moeilijker. Hoewel duizenden toeristen nog elk jaar een billenkar huren, neemt het aantal verhuurbedrijven al jaren af. Nieuwe ondernemers dienen zich volgens Het Nieuwsblad nauwelijks aan, waardoor sommige badplaatsen nog maar één uitbater overhouden.

Volgens recente inventarisaties zijn er vandaag nog een veertigtal gocartverhuurders actief aan de Belgische kust. Dat zijn er aanzienlijk minder dan enkele decennia geleden, toen in vrijwel elke kustgemeente meerdere verhuurders naast elkaar actief waren.

Dat de interesse afneemt, heeft verschillende oorzaken. De job vraagt lange werkdagen, zeker tijdens de zomermaanden wanneer zeven dagen op zeven wordt gewerkt. Bovendien moeten tientallen tot soms honderden gocarts dagelijks buitengezet, onderhouden en opnieuw opgeborgen worden.

Naast het zware fysieke werk komt ook het onderhoud van de voertuigen erbij. Defecten moeten snel worden hersteld zodat de verhuur tijdens drukke vakantiedagen kan blijven doorgaan.

Veel uitbaters merken dat het almaar moeilijker wordt om een opvolger te vinden. Zelfs binnen familiebedrijven blijkt de volgende generatie vaak niet bereid om dezelfde levensstijl voort te zetten.

Jongeren kiezen volgens verhuurders vaker voor een job met vaste werkuren en meer vrije weekends. Daarnaast krijgen elektrische fietsen, steps en andere moderne vervoermiddelen steeds meer aandacht, waardoor het klassieke gocart niet langer de enige attractie op de zeedijk is.

In verschillende kustgemeenten is het aantal verhuurders inmiddels teruggevallen tot één zaak. Wanneer die eigenaar beslist te stoppen, dreigt ook de mogelijkheid om gocarts te huren volledig te verdwijnen uit die badplaats.

Dat maakt de toekomst onzeker, al blijft de belangstelling van toeristen voorlopig groot. Vooral gezinnen met kinderen blijven de gocarts massaal huren tijdens zonnige vakantiedagen.

De geschiedenis van de Belgische gocarts gaat terug tot het begin van de twintigste eeuw. In de daaropvolgende decennia groeide de verhuur uit tot een vaste waarde aan zee, mede dankzij de opkomst van het kusttoerisme en de toenemende vrije tijd van gezinnen.

Erfgoedorganisaties erkennen intussen de bijzondere culturele waarde van de traditie. Hoewel het billenkarrijden vandaag nog geen officieel erkend immaterieel erfgoed is, wordt het wel beschouwd als een typisch stukje Belgische kustcultuur dat bescherming verdient.

Voorlopig blijft de gocart dus een vertrouwd gezicht op de zeedijk. Maar zonder nieuwe ondernemers vrezen veel uitbaters dat deze unieke traditie de komende jaren steeds zeldzamer zal worden.