Begroting zwaar in het rood, nieuwe belastingen op komst

12 jun , 15:00Politiek
Bart De Wever
Terwijl de Belgische gezinnen hun koopkrachtdip dapper opvangen met hun spaarcenten, stevent de overheid af op een financieel ravijn. Als er niet dringend wordt ingegrepen, zwelt het begrotingstekort tegen 2028 op tot een ontluisterende 5,7% van het bruto binnenlands product (BBP). Om het schip enigszins te keren en het tekort onder de 4% te krijgen, moet de regering deze legislatuur op zoek naar minstens 13 miljard euro. Dat is bijna het dubbele van de 7 miljard die momenteel op de planning staat, zo weet VRT NWS.
Nationale Bank-gouverneur Pierre Wunsch trekt aan de alarmbel en eist dat alle politieke taboes onmiddellijk sneuvelen. De traditionele 'rode lijnen' moeten op de schop: de overheid zal zowel pijnlijk moeten snoeien in de uitgaven als de inkomsten durven te verhogen via belastingen. Puur besparen op de gezondheidszorg of langdurig zieken zal politiek onhaalbaar blijken, waardoor ook de belastingbetaler onvermijdelijk in het vizier komt.

Waar lekt het overheidsgeld naartoe?

Opvallend genoeg doet de staat wel degelijk inspanningen; er werd al voor 1% van het BBP in de uitgaven geknipt. Die winst verdampt echter door:
  • Stijgende rentelasten en extra defensie-uitgaven.
  • Een dalende instroom van overheidsinkomsten.
  • 'Desalarisering': Een groeiende groep werkenden laat zich uitbetalen via managementvennootschappen in plaats van een regulier salaris, wat de staatskas ondermijnt.

De economische motor sputtert, maar slaat niet af

Ondanks de miljardenkater en de geopolitieke onrust in het Midden-Oosten — die de burger via dure olie rechtstreeks in de portemonnee raakt — is van een economische crash geen sprake. De Nationale Bank verwacht voor 2026 een bescheiden groei van 0,6%, waarna de economie in 2027 (1,1%) en 2028 (1,3%) weer voorzichtig zal versnellen.
Bedrijven blijven verrassend gezond investeren en de gezinsconsumptie houdt stand. De motor blijft dus draaien, maar de overheid slaagt er simpelweg niet in om mee te profiteren. De conclusie van Wunsch is dan ook even helder als pijnlijk: de Belg is rijk, maar de staat is doodarm.
loading

Loading