Waarom steeds meer Belgen hun spaargeld naar buitenlandse banken verplaatsen

Het is een opvallende trend in het voorjaar van 2026: de Belgische spaarder is niet langer de "trouwe hond" van de lokale grootbanken. Terwijl het totale spaartegoed in België al jaren boven de 300 miljard euro blijft, merken financiële experts en spaarplatformen een groeiende interesse in buitenlandse rekeningen. Steeds meer Belgen openen een digitale rekening bij banken in Duitsland, Italië of andere Europese landen. Wat drijft de Belg om zijn vertrouwde kantoor in te ruilen voor een buitenlandse online bank?

De belangrijkste motor achter deze beweging is het verschil in rendement. Waar Belgische grootbanken zoals BNP Paribas Fortis, KBC, Belfius en ING begin 2026 vaak spaarrentes aanbieden tussen ongeveer 1,10% en 1,50% (inclusief getrouwheidspremie), liggen de rentes bij sommige Europese online banken aanzienlijk hoger.

Via spaarplatformen zoals Raisin of bij digitale banken zoals Trade Republic en Bunq schommelen spaarrentes momenteel vaak tussen ongeveer 2,50% en 3,30%.

Voor een gezin met 50.000 euro spaargeld kan dat verschil oplopen tot enkele honderden euro's per jaar. Belgische banken wijzen vaak naar hun historische portefeuille van oude woonleningen met lage rentevoeten, waardoor ze hun spaarrente minder snel kunnen verhogen. Veel spaarders vergelijken vandaag echter sneller dan vroeger en zijn bereid hun geld elders te parkeren.

Een ander punt van kritiek bij Belgische spaarders is de structuur met een basisrente en een getrouwheidspremie. Om de volledige rente te ontvangen moet het geld doorgaans twaalf maanden op de rekening blijven staan.

Veel buitenlandse spaarproducten werken met een eenvoudiger systeem waarbij de rente dagelijks wordt opgebouwd en periodiek wordt uitbetaald. Die transparantie spreekt vooral jongere spaarders aan, die flexibiliteit belangrijker vinden dan een klassieke bankrelatie.

Lange tijd was veiligheid de grootste drempel voor sparen over de grens. Door de Europese regelgeving is die vrees echter sterk afgenomen.

Binnen de Europese Unie geldt een geharmoniseerde depositogarantie. Spaargeld is beschermd tot 100.000 euro per persoon per bank, ongeacht in welk EU-land de bank gevestigd is. Bovendien werden de uitbetalingstermijnen bij een eventueel bankfaillissement de afgelopen jaren ingekort tot maximaal zeven werkdagen.

Dat Europese vangnet geeft veel spaarders het vertrouwen om hun geld ook buiten België te plaatsen.

Toch brengt sparen in het buitenland enkele administratieve verplichtingen met zich mee.

Meldingsplicht: Wie een buitenlandse rekening opent, moet deze melden bij het Centraal Aanspreekpunt (CAP) van de Nationale Bank en dit ook vermelden in zijn jaarlijkse belastingaangifte.

Belasting op interesten: De Belgische belastingvrijstelling op de eerste 1.020 euro aan spaarrente geldt enkel voor gereglementeerde Belgische spaarrekeningen. Veel buitenlandse spaarproducten vallen niet onder dat systeem. Daardoor moet op de ontvangen interesten meestal 30% roerende voorheffing worden betaald via de belastingaangifte.

Ondanks die belasting blijft het netto rendement bij sommige buitenlandse banken nog steeds hoger dan bij veel Belgische spaarrekeningen.

Hoewel het grootste deel van het Belgische spaargeld nog altijd bij binnenlandse banken staat, groeit de concurrentie vanuit het buitenland. De Belgische spaarder vergelijkt zijn spaarrekening vandaag bijna even kritisch als zijn energiecontract of telecomabonnement.

Als de renteverschillen groot blijven, kan de druk op Belgische banken om hun spaartarieven op te trekken in de loop van 2026 verder toenemen.