Het moment dat
Charlotte Sieben terugdenkt aan haar jeugdvriendin, blijft haar duidelijk raken. “Dat er een leeftijdsgenoot sterft, is zo hartverscheurend", zegt ze in 'Peter & De Zandloper'.
Die vriendin overleed plots aan hersenvliesontsteking. “Echt een geweldig persoon”, zegt Charlotte. “Ze was altijd zo positief. Ik kan me haar lach nog steeds voor de geest halen.” Het verlies kwam hard binnen. “Het heeft er echt ingehakt bij mij.”
Wat volgde, was geen klassieke rouw, maar een afscheid dat haar nog meer bijbleef. “Haar begrafenis was echt een feest, met heel veel kleur en filmpjes van haar.” Het contrast maakte de impact alleen maar groter. “Ze is ooit uit een vliegtuig gesprongen. Ze heeft echt ten volle geleefd en op jonge leeftijd coole dingen gedaan.”
Sindsdien kijkt Charlotte anders naar haar eigen leven. “Ik heb beseft: ik moet alles uit het leven halen.” Die gedachte zit diep verankerd en stuurt haar keuzes. “Zij heeft het hare niet kunnen verderzetten, maar ze heeft er wel alles uit gehaald toen ze er was.”
"Ik heb al heel wat mensen verloren"
Die drang voelt ze elke dag. “Ik leef zó graag”, vertelt ze. “Elke ochtend word ik om 7 uur wakker, zonder wekker, gewoon omdat mijn lichaam er zin in heeft.” Het klinkt licht, maar er zit ook een onderliggende spanning onder. “Ik voel veel druk om er alles uit te halen.”
Want verlies bleef haar niet bespaard. “Ik heb al heel wat mensen verloren.” Het verklaart waarom ze zelfs de kleine momenten probeert te omarmen. “Nog altijd is dat iets waar ik zóveel bij voel.”