Er zijn mensen die ondanks alles blijven vooruitkijken. Zelfs wanneer dokters slecht nieuws brengen, zelfs wanneer de toekomst plots veel kleiner lijkt dan gehoopt. Jilke Michielsen was zo iemand.
De voormalige wielerkampioene is op amper 19-jarige leeftijd overleden na een moedige strijd tegen agressieve botkanker. Maar wie haar de voorbije maanden volgde, zag geen jong meisje dat zich liet definiëren door ziekte. Integendeel.
Terwijl velen in haar situatie misschien een bucketlist zouden maken, koos Jilke opvallend genoeg voor iets helemaal anders. Ze begon aan de opleiding biomedische wetenschappen aan de universiteit van Antwerpen. Een bewuste keuze om vooruit te blijven kijken.
In een eerder gesprek met Het Laatste Nieuws vertelde ze daar openhartig over. “Momenteel lukt het allemaal goed. Ik ga zo veel mogelijk naar de campus”, zei ze toen. Het studentenleven voelde voor haar als een nieuw begin. “Bijna niemand hier wist iets van mijn ziekte, dus leerden ze mij eerst kennen.”
Leven tussen chemo en gewone dromen
Die positiviteit bleef opvallend aanwezig, ook op moeilijke momenten. Om de drie weken volgde chemo, afgewisseld met periodes van herstel. Maar tussen ziekenhuisbezoeken door probeerde Jilke vooral te leven zoals elke andere negentienjarige: lessen volgen, feestjes meepikken, op TikTok scrollen en dromen najagen.
Zelfs liefde vond haar onverwacht. “Ik was daar niet naar op zoek, maar het is toch op mijn pad gekomen”, vertelde ze over haar relatie met Jelle. De schaduw van de ziekte bleef er wel altijd. Soms zag ze kleine dingen veranderen thuis. “Ik merk dat mama wat meer foto’s van me neemt dan vroeger.”
Toch bleef één gedachte overeind, zelfs na de harde diagnose. “De hoop, die mag nooit verdwijnen.”