De Vlaamse vervoerregio’s trekken massaal aan de noodrem nu de plannen voor een miljoenenbesparing bij
De Lijn concreet worden. Van de vijftien regio’s hebben er inmiddels dertien het voorstel formeel naar de prullenmand verwezen. Dat meldt
Het Laatste Nieuws. De kern van het conflict ligt bij de opgelegde besparing van 35,5 miljoen euro, waardoor buslijnen met minder dan acht passagiers per rit dreigen te verdwijnen of fors worden ingekort. Lokaal groeit de vrees dat kwetsbare groepen, zoals ouderen en scholieren, volledig geïsoleerd raken.
Politieke kortsluiting en lokale blokkades
Het verzet is niet alleen een lokaal fenomeen, maar zorgt ook voor politieke spanningen binnen de meerderheid. Opvallend is dat de kritiek zelfs uit de hoek van de N-VA komt, de partij van bevoegd minister Annick De Ridder. In Antwerpen leidt dit tot de bijzondere situatie waar de lokale partijtop zich openlijk keert tegen het beleid van de eigen minister. De kritiek luidt dat de plannen te theoretisch zijn opgesteld en geen rekening houden met de bereikbaarheid van cruciale instellingen zoals ziekenhuizen en maatwerkbedrijven.
Door het negatieve advies van de vervoerregioraden ontstaat er een juridisch en organisatorisch blok. Hoewel De Lijn beslist over de grote verbindingsassen, hebben de gemeenten inspraak in het aanvullende net. Zolang de lokale besturen geen groen licht geven, kunnen de plannen voor deze lokale verbindingen niet eenzijdig worden doorgevoerd. Veel regio's, zoals Mechelen en Brugge, wijzen erop dat het huidige vervoersplan pas een jaar geleden is uitgerold en dat nieuwe besparingen de geloofwaardigheid van het openbaar vervoer ondermijnen.
De kloof tussen stad en platteland
De impact van de maatregelen lijkt ongelijk verdeeld, waarbij vooral de meer rurale gebieden hard worden getroffen. In de Vlaamse Ardennen en de Westhoek wordt gewaarschuwd voor acute vervoersarmoede. De regio's stellen dat alternatieven, zoals de veelbesproken flexbussen, in de praktijk onvoldoende beschikbaar zijn. Hierdoor dreigt de zogeheten 'modal shift' — de beweging van de auto naar duurzamer vervoer — volledig tot stilstand te komen.
De onvrede beperkt zich niet tot de vergadertafels van de gemeenten. Ook op de werkvloer bij De Lijn is de maat vol. Het personeel vreest dat de ritten die wel overblijven onder een nog hogere druk komen te staan, wat de werk-privébalans van chauffeurs verder verstoort. Met een aangekondigde stakingsgolf van negen dagen in de maanden maart en april belooft het voorjaar bijzonder onrustig te worden voor de Vlaamse reiziger.