Reizen met De Lijn wordt duurder: Dit zijn de nieuwe tarieven

28 feb , 8:00 • Binnenland

n een tijd waarin de roep om duurzame mobiliteit luider klinkt dan ooit, staat de Vlaamse vervoersmaatschappij De Lijn voor een van haar grootste uitdagingen in decennia. De politieke beslissing om fors te besparen op het openbaar vervoer is in 2026 geen abstract plan meer, maar een tastbare realiteit voor miljoenen Vlamingen. Terwijl de Vlaamse regering spreekt over "efficiëntie" en "modal shift", zien reizigers en personeel vooral de hakbijl in het aanbod.

Maar wat zijn nu de werkelijke gevolgen van deze miljoenenbesparingen? Een diepe duik in de feiten.

De kille cijfers: 35,5 miljoen euro minder

De kern van het conflict ligt bij de besparingsdoelstelling die minister van Mobiliteit Annick De Ridder (N-VA) heeft opgelegd. Bovenop de eerdere besparingen moet De Lijn in 2026 nog eens 35,5 miljoen euro extra inleveren op het exploitatiebudget. Hoewel de regering stelt dat er miljarden geïnvesteerd worden in de vergroening van de vloot (elektrische bussen), wordt er tegelijkertijd gesneden in de middelen om die bussen daadwerkelijk te laten rijden.

Deze "efficiëntieoefening" heeft een direct doelwit: buslijnen met een lage bezettingsgraad. De instructie is helder: lijnen die gemiddeld minder dan acht reizigers per rit tellen, riskeren onmiddellijk te worden geschrapt, ingekort of drastisch gewijzigd.

De directe impact op de reiziger

1. De "Kaalslag" in landelijke gebieden

De gevolgen zijn het scherpst voelbaar buiten de grote steden. In regio's zoals de Vlaamse Ardennen, de Vlaamse Rand en de Antwerpse Kempen (zoals de regio rond Olen en Tienen) verdwijnen lokale lussen en rechtstreekse verbindingen.

Overstappen wordt de norm: Waar voorheen een rechtstreekse bus reed naar een centrumstad (zoals Leuven), worden reizigers nu gedwongen om onderweg over te stappen op de trein of een andere busverbinding.
Vervoersarmoede: Voor senioren en jongeren die niet over een auto beschikken, dreigt sociaal isolement. De 'flexbussen', die bedoeld waren om de gaten van de geschrapte haltes op te vullen, blijken in de praktijk vaak ontoereikend of te ingewikkeld voor de meest kwetsbare gebruikers.

2. Tarieven: Minder voor meer

Terwijl het aanbod krimpt, stijgen de prijzen. Op 1 februari 2026 zijn de tarieven van De Lijn met gemiddeld 4,2% gestegen.

Een 10-rittenkaart kost nu € 22 (tegenover € 21).
De grootste prijsstijging zit bij de Omnipas (25-64 jaar), die met 20% omhoog ging naar maar liefst € 499 per jaar.
Opvallend is dat enkel de jongeren (18-24 jaar) gespaard worden met een prijsverlaging voor de Buzzy Pazz (€ 165), een bewuste politieke keuze om die doelgroep op de bus te houden. Echter, de vraag blijft: wat heb je aan een goedkoper abonnement als de bus voor je deur niet meer rijdt?

Personeel en Stakingen: "Een voorjaar van actie"

Niet alleen de reiziger, maar ook de chauffeurs en technici kraken onder de druk. De vakbonden (ACOD, ACV, ACLVB) spreken van een "contractbreuk" door de Vlaamse regering. De besparingen zorgen voor een nog hogere werkdruk in een sector die al jaren kampt met een nijpend personeelstekort.

De frustratie leidt in maart en april 2026 tot een grootschalige stakingsgolf. De vakbonden hebben negen actiedagen aangekondigd, verspreid over alle Vlaamse provincies. Hun boodschap is simpel: "Je kunt geen performante dienstverlening verwachten als je tegelijkertijd het netwerk uitholt en bespaart op personeel." Voor de chauffeur betekent de nieuwe planning vaak langere werkdagen met minder rustmomenten, wat de werk-privébalans ernstig verstoort.

Politieke verdeeldheid en juridische strijd

Opmerkelijk in 2026 is de groeiende tegenstand vanuit de lokale besturen. Zelfs burgemeesters van meerderheidspartijen trekken aan de alarmbel. Vervoerregio's, zoals die van de Vlaamse Rand, hebben de besparingsplannen van De Lijn officieel verworpen.

Sommige gemeenten overwegen zelfs juridische stappen. Zij stellen dat de Vlaamse regering gemaakte afspraken binnen het decreet Basisbereikbaarheid eenzijdig schendt. De vraag die nu in het Vlaams Parlement leeft, is of minister De Ridder de negatieve adviezen van de vervoerregio's zomaar naast zich neer kan leggen.

Een stap terug?

De "echte info" is ontnuchterend: terwijl Vlaanderen de ambitie heeft om de filedruk te verminderen, lijken de huidige besparingen op De Lijn precies het omgekeerde te bereiken. Voor de pendelaar die zijn busverbinding ziet verdwijnen, blijft er vaak maar één optie over: de auto.

De Lijn wordt in 2026 gedwongen om te transformeren van een maatschappelijke dienstverlener naar een organisatie die louter kijkt naar rendabiliteit op korte termijn. Of de miljardeninvestering in elektrische bussen dit verlies aan bereikbaarheid kan compenseren, zal de komende jaren moeten blijken, maar voorlopig staan duizenden Vlamingen letterlijk in de kou.