Overheid grijpt in: Wie hulpverleners bedreigt, riskeert meer dan ooit

14 jun , 18:00 • Binnenland

De moord op de 56-jarige OCMW-medewerker Erik Boone tijdens een huisbezoek in Gent, stuurde een schokgolf door het land. Het tragische incident legde een groeiend maatschappelijk probleem pijnlijk bloot: loketmedewerkers en hulpverleners krijgen steeds vaker te maken met agressie. Om hun personeel beter te beschermen, hebben Vlaamse werknemers- en werkgeversorganisaties, in nauw overleg met Vlaams minister van Binnenland Hilde Crevits (CD&V), een officieel agressieprotocol gelanceerd, dat weet vrtnws.

Wat houdt het protocol in?

Het protocol is een concrete handleiding voor lokale en provinciale besturen om hun veiligheidsbeleid drastisch te upgraden. De cijfers liegen er niet om: de Vlaamse overheid registreerde recent bijna tweeduizend meldingen van ongewenst gedrag op de werkvloer, variërend van verbale intimidatie tot fysiek geweld.

Gemeenten en provincies worden nu aangespoord om de risico’s per functie nauwkeurig in kaart te brengen. Concreet moeten besturen investeren in fysieke ingrepen zoals alarmknoppen, camera’s en duidelijke vluchtroutes in overheidsgebouwen. Daarnaast komt er een centrale agressiecoördinator per bestuur, worden er verplichte de-escalatietraining georganiseerd en wordt de nazorg voor slachtoffers verbeterd. Ook huisbezoeken, die vaak de grootste risico's inhouden, worden strenger geëvalueerd.

Wat verandert er voor de burger?

Hoewel de maatregelen primair bedoeld zijn om het personeel te beschermen, zal de burger de impact hiervan ook merken in de dagelijkse dienstverlening:

Striktere huisregels en nultolerantie: Lokale loketten en OCMW-kantoren zullen duidelijker communiceren over de gedragscodes. Wie zich agressief opstelt, verbaal bedreigt of fysiek uithaalt, wordt sneller de deur gewezen.
Financiële sancties: De overheid koppelt ook harde gevolgen aan wangedrag. Wie een OCMW-medewerker bedreigt of aanvalt, riskeert (tijdelijk) zijn leefloon te verliezen.
Aangepaste huisbezoeken: Het kan zijn dat maatschappelijk werkers bij risicovolle dossiers niet meer alleen langskomen, of dat bepaalde gesprekken vaker op het kantoor zelf moeten plaatsvinden.

Vakbonden en werkgevers benadrukken dat het protocol pas echt slaagt als lokale besturen er, ondanks krappe budgetten, ook daadwerkelijk de nodige middelen voor vrijmaken. Veiligheid op het werk mag immers geen papieren realiteit blijven.