Van pispaal tot topminister: het heftige pestverleden van Annick De Ridder

Wie vandaag naar Vlaams minister van Mobiliteit Annick De Ridder (N-VA) kijkt, ziet een baken van assertiviteit. Ze staat bekend als een politica die haar mannetje staat, stevig in haar schoenen staat en verbaal vlijmscherp uit de hoek kan komen. Zelfs op straat deinst ze nergens voor terug: ze achtervolgde ooit een man die zijn vrouw mishandelde en trok eigenhandig een voortvluchtige crimineel onder haar auto vandaan. Maar die ijzersterke, onverschrokken vrouw is er niet altijd geweest. In De Morgen klapt De Ridder uit de biecht over een gitzwart hoofdstuk uit haar jeugd: ze was ooit het ultieme mikpunt van zware pesterijen.

Het contrast met de politica van vandaag kan bijna niet groter zijn. Tot haar twaalfde was De Ridder een bedeesd, stil en diep introvert meisje. Op een klassieke meisjesschool veranderde haar jonge leven in een emotionele uitputtingsslag. "Als braaf meisje had ik mij op een of andere manier in de positie van pispaal van de klas gemanoeuvreerd", blikt ze terug.

De pesterijen gingen ver en sneden diep. Hoewel ze destijds het geluk had dat er nog geen smartphones bestonden — waardoor de pesterijen tenminste stopten om vier uur 's middags — gleed de jonge Annick volledig af. Ze sprak thuis en op school niet meer, haar punten tuimelden naar beneden. "Toen ik op een bepaald moment ook heel duistere gedichten begon te schrijven, hebben mijn ouders in paniek de school gebeld. Die plaatste me in een andere klas."

Er was een radicale ommekeer nodig om De Ridder uit die vicieuze cirkel te trekken. De school greep in, maar de échte transformatie gebeurde daarbuiten. Haar ouders namen een besluit dat achteraf gezien profetisch bleek: ze stuurden hun introverte dochter op karateles. "Wat kletsen krijgen en zelf uitdelen: dat hielp op de een of andere manier", vertelt de minister nu met een glimlach. Het gaf haar letterlijk en figuurlijk de weerbaarheid terug die ze zo hard nodig had.

Tegelijkertijd kreeg ze mentale steun uit onverwachte hoek. Een leraar Latijn gaf haar officieel 'bijles', maar misbruikte die tijd subtiel om puur te polsen hoe het echt met haar ging. Het bleek de perfecte combinatie van fysieke kracht en emotionele bedding.

Dankzij de karatevechtlust en de steun van haar omgeving kantelde de situatie volledig. In haar nieuwe klas bloeide het gepeste meisje open. Op haar zeventiende leidde ze al de schoolkrant en was ze klasvertegenwoordiger. De schroom was definitief van de baan. Ze ging rechten studeren, blonk uit in pleitwedstrijden en groeide uit tot de gerespecteerde, assertieve topvrouw die we vandaag kennen.

Het verhaal van Annick De Ridder laat zien dat een moeilijke jeugd je toekomst niet hoeft te bepalen. De kletsen die ze vroeger incasseerde, hebben haar niet gebroken, maar hebben de basis gelegd voor de politica die vandaag voor niemand meer opzijgaat.