Wachten op een bus die niet komt: Hoe is het zo mis kunnen gaan bij De Lijn?
doorFabian Morren
Het openbaar vervoer in Vlaanderen lijkt de laatste tijd meer op een hindernissenparcours dan op een vlotte verbinding van punt A naar punt B. Wie dagelijks afhankelijk is van de bus of tram, heeft het vast al gemerkt: de spanningen bij De Lijn lopen hoog op. Tussen de aangekondigde besparingen door klinkt de roep van de vakbonden om stakingen steeds luider. Maar wat is er nu echt aan de hand, en wat betekent dit voor ons als reiziger?
Een rammelende motor
De kern van het probleem is een klassiek dilemma: er moet meer worden gedaan met minder middelen. De Vlaamse overheid voert al enige tijd een koers van efficiëntie, wat in de praktijk vaak neerkomt op besparingen. Lijnen die niet rendabel genoeg zijn, worden geschrapt of vervangen door 'vervoer op maat' (zoals deelfietsen of belbusjes), een systeem dat bekendstaat als basisbereikbaarheid.
Voor veel mensen, vooral in de landelijke gebieden, voelt dit echter niet als 'maatwerk', maar als een achteruitgang. Als de vertrouwde bushalte om de hoek verdwijnt, wordt de wereld voor wie minder mobiel is plots een heel stuk kleiner.
Waarom die constante stakingsdreiging?
Het personeel van De Lijn trekt niet voor hun plezier aan de handrem. De frustratie op de werkvloer zit diep en draait om meer dan alleen loon:
- Werkdruk: Door het tekort aan chauffeurs en technici moeten de huidige medewerkers de gaten dichtlopen. Het resultaat? Een ziekteverzuim dat historisch hoog ligt.
- Verouderd materiaal: Het is moeilijk om trots te zijn op je werk als de bussen waar je mee rijdt vaker in de garage staan dan op de weg. De broodnodige vergroening van de vloot (elektrische bussen) vraagt enorme investeringen die traag op gang komen.
- Veiligheid: De verbale en soms fysieke agressie tegenover chauffeurs neemt toe, wat de job er niet aantrekkelijker op maakt.
Hoe moet het nu verder?
De grote vraag is hoe we het vertrouwen van de reiziger kunnen terugwinnen. Een bus die niet komt opdagen, is de beste reclame voor de auto, en dat is precies wat we willen vermijden in de strijd tegen de files en voor het klimaat.
Er liggen plannen op tafel voor een versnelde investering in infrastructuur en het aantrekkelijker maken van het beroep van chauffeur, maar de weg is nog lang. Zolang het overleg tussen de vakbonden en de directie moeizaam verloopt, blijft de reiziger de dupe van een systeem dat aan alle kanten lijkt te kraken.
Het openbaar vervoer zou de ruggengraat van onze mobiliteit moeten zijn, maar momenteel voelt het eerder als een pijnlijke zenuw die bij de minste belasting voor problemen zorgt. Het is te hopen dat er snel een versnelling hoger wordt geschakeld, want een samenleving die stilstaat door een gebrek aan bussen, is een samenleving die achteruitgaat.
Geraadpleegde bronnen:
- Vlaams Verkeerscentrum: Rapportage over de impact van stakingsacties op de wegbezetting (2025-2026).
- De Lijn: Jaarverslag en beleidsplan 'Basisbereikbaarheid' in Vlaanderen.
- Vakbondsfederaties ACOD en ACV Puls: Gemeenschappelijk pamflet over de werkdruk en vlootvernieuwing bij De Lijn.
- Vlaams Parlement: Verslagen van de commissie Mobiliteit over de dotaties aan het openbaar vervoer.
Meest Gelezen .
loading
Loading
